Spis treści

Przewodnik po Systemie Monetarnym Kinesis

KinesisGold.net to niezależna, nieoficjalna strona internetowa poświęcona Systemowi Monetarnemu Kinesis. Nie jest ona własnością, nie jest zarządzana ani oficjalnie zatwierdzona przez Kinesis Money. Treści są udostępniane wyłącznie w celach informacyjnych. Ta strona uczestniczy w programie partnerskim Kinesis i może otrzymywać prowizję od kwalifikujących się rejestracji za pośrednictwem swoich linków partnerskich.
Po tym wyjaśnieniu przyjrzyjmy się, czym właściwie jest System Monetarny Kinesis i jak działa.

Kinesis Money to platforma monetarna zbudowana w oparciu o fizyczne złoto i srebro, która umożliwia osobom fizycznym oraz przedsiębiorstwom kupno, przechowywanie, transfer, wydawanie i otrzymywanie metali szlachetnych za pośrednictwem cyfrowego systemu płatniczego. Zamiast opierać się na walutach fiducjarnych, platforma wykorzystuje dwa rodzime tokeny: KAU, reprezentujący jeden gram złota, oraz KAG, reprezentujący jedną uncję srebra. Zgodnie z dokumentacją prawną Kinesis, każdy token stanowi bezpośrednią własność w pełni alokowanego fizycznego kruszcu przechowywanego w ubezpieczonych, niezależnie zarządzanych skarbcach w wielu głównych centrach handlu metalami szlachetnymi. Pokrycie tokenów KAU i KAG w stosunku jeden do jednego jest niezależnie audytowane dwa razy w roku przez Bureau Veritas, globalną firmę zajmującą się inspekcją, testowaniem i certyfikacją.

W 1830 roku brytyjski ekonomista Nassau William Senior zauważył, że „przenośność metali szlachetnych oraz powszechność popytu na nie czynią cały świat handlowy jednym krajem, w którym kruszec jest pieniądzem”. O ile tokeny zabezpieczone złotem, takie jak Pax Gold i Tether Gold, są przeznaczone przede wszystkim jako produkty inwestycyjne, o tyle KAU i KAG firmy Kinesis zostały zbudowane, by funkcjonować jako cyfrowe waluty w ramach szerszego systemu monetarnego – przywracając tym samym rolę, jaką metale szlachetne odgrywały przez stulecia.

Dlaczego Ludzie Szukają Rozwiązań Poza Walutami Fiducjarnymi: W Poszukiwaniu Stabilnego Pieniądza

“Ludzie pragną dobrego pieniądza – stabilnego i swobodnie wymienialnego na inne pieniądze i towary. To pragnienie często zderzało się i zderza z polityczną praktyką jego psucia. Władza polityczna uprawiała ją nawet wtedy, gdy pieniądz był kruszcowy. Zmniejszano wówczas zawartość kruszcu w monetach. Z danej ilości srebra lub złota wytwarzano zatem więcej jednostek pieniądza, podstępnie obniżając jego jakość. W efekcie ceny dóbr wyrażone w psutym pieniądzu rosły, czyli pojawiała się inflacja. Korzyść odnosił władca, który – oszukując ludzi – zagrabiał część ich siły nabywczej. Ten dodatkowy dochód władzy politycznej to podatek inflacyjny. Niewiele różnił się on od rabunku, bo był nakładany bez jakiejkolwiek zgody ze strony rządzonych. Najbardziej uderzał w biednych, gdyż wzrost cen żywności spychał ich poniżej krawędzi egzystencji.” (Leszek Balcerowicz, Prezes Narodowego Banku Polskiego, orka2.sejm.gov.pl) 

W swoim eseju z 1966 roku Złoto i wolność gospodarcza, na długo przed objęciem stanowiska 13. Przewodniczącego Rezerwy Federalnej, Alan Greenspan przedstawił uderzające wyjaśnienie wrogości wobec standardu złota: „Przy braku standardu złota nie istnieje sposób, by chronić oszczędności przed konfiskatą poprzez inflację. Nie ma bezpiecznego sposobu przechowywania wartości. (…) Polityka finansowa państwa opiekuńczego wymaga, aby właściciele majątku nie mieli możliwości ochrony swojego bogactwa. To właśnie ten niewygodny sekret kryje się za atakami zwolenników państwa opiekuńczego na złoto. Finansowanie wydatków poprzez deficyt jest po prostu sposobem na konfiskatę majątku. Złoto stoi temu podstępnemu procesowi na przeszkodzie. Jest strażnikiem prawa własności. Kto to zrozumie, bez trudu pojmie również wrogość etatystów wobec standardu złota.”

Niestety, podczas gdy waluty fiducjarne systematycznie traciły siłę nabywczą, złoto było coraz bardziej spychane na margines finansów i dyskursu monetarnego. W A Tract on Monetary Reform (1923) J. M. Keynes scharakteryzował już standard złota jako barbarzyński relikt. W felietonie dla The Wall Street Journal z lipca 2015 roku dziennikarz finansowy Jason Zweig nazwał złoto kamieniem do towarzystwa (pet rock)– wyrażenie to stało się skrótem myślowym dla szerszego krytycznego spojrzenia na złoto jako inwestycję. Doradcy inwestycyjni i analitycy finansowi w dużej mierze podzielali lekceważący pogląd Warrena Buffetta, że złoto jest jedynie nieproduktywnym aktywem bezczynnie spoczywającym w skarbcu: „[Złoto] wydobywa się z ziemi w Afryce czy gdzieś indziej. Potem je topimy, kopiemy kolejny dół, zakopujemy ponownie i płacimy ludziom, aby stali i pilnowali. Nie ma żadnej użyteczności.”

Jednak zmiana wykraczała poza sposób postrzegania złota jako inwestycji: jego rola jako pieniądza została zepchnięta na dalszy plan, zarówno we współczesnym systemie monetarnym, jak i w znacznej części komentarzy finansowych go otaczających – do tego stopnia, że monetarna nieistotność złota we współczesnej gospodarce stała się powszechnie podzielanym założeniem. Można to dostrzec chociażby w tak zwyczajnych miejscach, jak internetowe fora inwestycyjne, gdzie złoto jest niemal zawsze omawiane w dziale surowców, a nie w dziale walut, tak jakby jego monetarna historia była zaledwie historycznym przypisem. I któż nie pamięta odpowiedzi Bena Bernanke podczas przesłuchania przed Komisją Usług Finansowych Izby Reprezentantów w 2011 roku, gdy kongresman Ron Paul zapytał, dlaczego banki centralne wciąż przechowują złoto, skoro nie jest ono pieniądzem? Bernanke odpowiedział jednym słowem: tradycja.

Ekspansja Monetarna: Zwycięzcy i Przegrani

Sądzę – być może za sprawą pewnego rodzaju efektu Cantillona, zgodnie z którym nowy pieniądz przynosi korzyści tym, którzy są najbliżej jego kreacji, zanim ceny wzrosną dla wszystkich innych – że oderwanie pieniądza od złota przyniosło korzyści establishmentowi finansowemu w znacznie większym stopniu niż przeciętnemu obywatelowi. Uważam również, że ciągłe tworzenie pieniądza i wynikająca z niego deprecjacja waluty dają wyrafinowanym inwestorom znaczące przewagi, takie jak uprzywilejowany dostęp do lepszych informacji i złożonych produktów, w przeważającej mierze nieznanych lub niedostępnych dla większości, podczas gdy gospodarstwa domowe o niskich dochodach, żyjące od wypłaty do wypłaty, zazwyczaj nie dysponują ani zasobami, ani buforem niezbędnym do skutecznego inwestowania.

Demokratyzacja Dostępu do Metali Szlachetnych

W niektórych krajach istnieje dojrzały detaliczny rynek kruszców i jest on postrzegany jako coś całkowicie normalnego. W wielu innych jest on jednak praktycznie nieobecny, pozostawiając zwykłych ludzi z niewieloma realnymi opcjami. Nawet tam, gdzie dostępni są dealerzy, proces ten jest znacznie bardziej skomplikowany niż założenie rachunku oszczędnościowego czy zakup ETF-u. Inwestorzy stają przed wyborami dotyczącymi monet kontra sztab, małych nominałów kontra większych, ubezpieczenia, bezpiecznego transportu, weryfikacji autentyczności, konkurencyjnych spreadów – a być może najbardziej palącym pytaniem jest: gdzie bezpiecznie przechować kruszec.

Dobrze znana zasada Jeśli tego nie trzymasz, nie posiadasz, którą niektórzy gromadzący traktują jako niepodważalną regułę, często odzwierciedla perspektywę inwestorów ze stabilnych, zamożnych krajów, gdzie bezpieczne przechowywanie w domu jest realne. Pomija ona natomiast okoliczności milionów ludzi w innych częściach świata, dla których obawy o bezpieczeństwo, nieodpowiednie warunki mieszkaniowe, niestabilność polityczna lub słaba ochrona prawna czynią domowe przechowywanie ani praktycznym, ani pożądanym. Zasada ta kłóci się również z własnością instytucjonalną: fundusz emerytalny może przechowywać alokowany kruszec, ale nikt nie oczekuje, że będzie on samodzielnie składować ten metal.

Platformy takie jak Kinesis usuwają wiele z tych przeszkód. Można posiadać alokowane złoto i srebro za pośrednictwem smartfona i połączenia internetowego. Na giełdzie ludzie handlują w parach z głównymi walutami i kryptowalutami po cenach zbliżonych do hurtowych, utrzymując wąskie spready. W przeciwieństwie do tradycyjnego fizycznego złota, gdzie kapitał często pozostaje zamrożony aż do sprzedaży, użytkownicy mogą wprowadzić swoje aktywa do obiegu, nie rezygnując z korzyści płynących z posiadania metali. Podzielność tokenów KAU i KAG umożliwia zakupy już od 0,00001 grama złota lub 0,00001 uncji srebra, otwierając drzwi nawet dla tych o bardzo ograniczonym kapitale.

Moim zdaniem podejście to przypomina sposób, w jaki bankowość mobilna otworzyła finanse na rynkach wschodzących. Tak jak M-Pesa umożliwiła milionom ludzi w Afryce Wschodniej przechowywanie i wysyłanie pieniędzy za pośrednictwem prostych telefonów bez wizyty w banku, tak Kinesis umożliwia przechowywanie i używanie fizycznych metali szlachetnych bez konieczności kontaktowania się ze skarbcami czy dealerami. Tego rodzaju dostęp do stabilnego pieniądza może okazać się równie istotny.

Standard Złota 2.0: Stabilny Pieniądz dla Ery Cyfrowej

Kinesis idzie dalej niż samo ułatwianie posiadania kruszcu. Użytkownicy mogą błyskawicznie przesyłać wartość między portfelami. Karta Kinesis działa jak zwykła karta płatnicza, przeliczając w czasie rzeczywistym posiadane złoto i srebro na lokalną walutę w momencie zakupu. Kupcy mogą przyjmować płatności w metalach szlachetnych za pośrednictwem Kinesis Pay. W każdym przypadku celem jest przywrócenie złotu i srebru ich tradycyjnej roli jako rzeczywistego pieniądza, a nie jedynie aktywów inwestycyjnych.

Historia pokazuje, że nowe metody płatności często spotykają się początkowo ze sceptycyzmem. Kiedy pojawiły się karty kredytowe, wielu wątpiło, by ktokolwiek zaufał plastikowi bardziej niż gotówce. Podobne wątpliwości towarzyszyły bankowości internetowej – wielu twierdziło, że nigdy nie powierzy pieniędzy sieci i woli wejść do oddziału. Dziś obie te rzeczy są postrzegane jako coś zwyczajnego.

Platformy takie jak Kinesis można postrzegać jako Standard złota 2.0. Nie jest to powrót do XIX wieku, ale połączenie tradycyjnej dyscypliny złota z szybkością i wygodą narzędzi cyfrowych. Istotna różnica odróżnia Standard Złota 2.0 od pierwowzoru: uczestnictwo jest dobrowolne. Ludzie wybierają, czy chcą przechowywać i dokonywać transakcji w metalach szlachetnych, zamiast mieć narzucony jeden system monetarny.

Jest to zbieżne z jednym z fundamentalnych przekonań Hayeka zawartych w Towards a Free Market Monetary System: „Jestem bardziej niż kiedykolwiek przekonany, że jeśli kiedykolwiek znów będziemy mieli przyzwoity pieniądz, nie będzie on pochodził od rządu: zostanie wyemitowany przez prywatne przedsiębiorstwo, ponieważ dostarczanie społeczeństwu dobrego pieniądza, któremu może ufać i którego może używać, może być nie tylko niezwykle dochodowym biznesem; nakłada ono na emitenta dyscyplinę, której rząd nigdy nie podlegał i nie może podlegać.” Moim zdaniem, ten dobrowolny aspekt i wynikająca z niego konkurencja walutowa należą do najsilniejszych cech tego modelu. Dają one ludziom i przedsiębiorstwom to, co można by nazwać wolnym wyborem monetarnym.

Dlaczego Giełda Alokowanego Kruszcu Ma Znaczenie

Kinesis opiera się na Allocated Bullion Exchange, czyli ABX – instytucjonalnej platformie do handlu i przechowywania fizycznych metali szlachetnych, która powstała w 2011 roku i została w pełni uruchomiona w 2016 roku. Dla zwykłych użytkowników najważniejsza jest ugruntowana sieć profesjonalnych skarbców i partnerów logistycznych ABX, takich jak Malca-Amit, Armaguard i Loomis International. Te powiązania zapewniają dostęp do ubezpieczonej, globalnie rozproszonej infrastruktury przechowywania. System zarządza rejestrami własności, uzgadnianiami i niezależnymi audytami. Dlatego audyty metalu stanowiącego pokrycie dla KAU i KAG, przeprowadzane przez Bureau Veritas, mogą być wykonywane regularnie i efektywnie – wszystko mieści się w ramach ustalonego profesjonalnego systemu depozytowego.

Czy Złoto i Srebro Mogą Ponownie Stać się Pieniądzem w Gospodarce Cyfrowej?

Krytycy przywracania monetarnej roli złota utrzymują, że systemy płatnicze wsparte złotem nie mogą konkurować z ugruntowanymi sieciami walut fiducjarnych. Waluty narodowe są głęboko zakorzenione w systemach prawnych, opodatkowaniu, zatrudnieniu, handlu i codziennym życiu, podczas gdy dolar amerykański nadal dominuje w transakcjach transgranicznych.

W społeczności metali szlachetnych panuje szeroka zgoda co do powrotu do jakiejś wersji standardu złota – ponownego zakotwiczenia pieniądza w złocie, zamiast polegania na walutach fiducjarnych. Jednak tej preferencji często towarzyszy głęboka nieufność wobec wszystkiego, co cyfrowe, ukształtowana w dużej mierze przez zjawisko Bitcoina. Często spotyka się nostalgiczną wizję, która dąży do przywrócenia systemów płatniczych sprzed wieku i zastosowania ich bezpośrednio w dzisiejszej, znacznie bardziej złożonej gospodarce.

W kręgach kryptowalutowych wielu postrzega fizyczną naturę złota jako wadę – która skazuje każdą realną szansę na odzyskanie przez nie monetarnej roli w epoce cyfrowej.

Zatem kluczowe pytanie pozostaje: czy złoto i srebro mogą ponownie funkcjonować jako pieniądz w gospodarkach zbudowanych wokół płatności cyfrowych?